خدایا ! منو ببخش...

نازنینم آدم... قطره ای اشک ز چشمان خداوند چکید.
یاد من باش... که بس تنهایم!!!
بغض آدم ترکید... گونه هایش لرزید.

به خدا گفت :
من به اندازه ی ...
من به اندازه ی گل های بهشت ... نه ...
به اندازه ی عرش .. نه .. نه
من به اندازه ی تنهاییت ای هستی من ،.. دوستدارت هستم
آدم کوله اش را برداشت...

خسته و سخت قدم بر می داشت
راهی ظلمت پرشور زمین...

زیر لب های خدا باز شنید...
نازنینم آدم...! نه به اندازه ی تنهایی من ...
نه به اندازه ی عرش ...
نه به اندازه ی گل های بهشت ...
که به اندازه ی یک دانه ی گندم ، تو فقط یادم باش...